Wat gebeurt hier eigenlijk?
Meestal een heleboel, zonder dat we het door hebben. En als je er eenmaal op gaat letten, blijkt er nogal wat te zien.
Meer dan de inhoud
Soms lijkt een gesprek te ontsporen door wat er gezegd wordt.
Maar vaak gebeurt er al van alles vóór het eerste woord.
Een blik. Een stilte. Een aanname. Een verwachting.
En voor je het weet ben je niet meer aan het kiezen, maar aan het reageren.
Soms speelt dat tussen twee mensen.
Soms in jezelf.
En meestal beïnvloeden die twee elkaar voortdurend.
Veel mensen voelen dat er meer speelt, maar kunnen het nog niet precies aanwijzen.
Spiegel Schouwspel
Je bent niet je conclusie
Achteraf hebben we snel een verhaal over onszelf.
“Ik ben nu eenmaal zo.”
“Ik trek altijd dit soort mensen aan.”
“Ik had gewoon beter moeten reageren.”
Spiegel Schouwspel kijkt niet naar de conclusie achteraf, maar naar de beweging in het moment.
Naar dat kleine ogenblik vlak vóór je weer doet wat je altijd doet.
Net een beetje anders
Hoe ziet zo'n Spiegel Schouwspel er dan precies uit?
Het eerlijke antwoord? Dat weet ik van tevoren ook nooit precies. En dat is nou net wat ik zo leuk vind.
Een Spiegel-Schouwspel ontstaat uit wat jij, jullie of een groep meebrengt. Er ligt geen vast programma klaar dat we gaan afwerken.
Soms staat er muziek op als je binnenkomt. Of er ligt een voorwerp in de ruimte waarvan je denkt: “Waar is dát nou weer voor?” Misschien gebruiken we het. Misschien ook niet.
Ik speel iets na, vergroot iets uit of verplaats alleen een stoel. En soms lijkt er bijna niets te gebeuren… totdat je ineens ziet wat er al die tijd al speelde.
Je kijkt niet alleen naar een scène. Je stapt er even in en ervaart hem van binnenuit. Daardoor ontdek je jezelf en de dynamiek op een manier die je vooraf niet kunt bedenken.
Schouwspelregels
Je hoofd mag mee. Maar krijgt niet de hoofdrol.
We werken niet alleen met woorden, maar ook met wat je voelt, doet en laat zien.
Het is niet zoek de boef.
Je kijkt niet alleen naar de ander, maar ook naar je eigen aandeel in de scène.
Lachen mag.
Sterker nog: dat gebeurt vaak vanzelf.
Soms denk je even: “Oké… dat was pijnlijk herkenbaar.”
Dat hoort er ook bij.
Wat kan het zichtbaar maken?
Zonder grote woorden te gebruiken: soms meer dan je vooraf verwacht.
Een patroon dat eerst alleen irritant of ongrijpbaar voelde, krijgt ineens een gezicht. Je ziet hoe een scène ontstaat, waar je automatisch instapt en waar je misschien ook weer uit kunt stappen.
En juist daardoor gebeurt er vaak iets interessants: je wordt minder makkelijk meegesleept door een oude dynamiek, omdat je hebt ervaren wat er werkelijk speelt.
En wat eenmaal echt gezien is, laat zich meestal niet meer helemaal terugstoppen achter het gordijn.
Voor koppels... en voor veel meer
Spiegel Schouwspel is niet alleen voor koppels.
Het kan gaan over een gesprek met je moeder, een terugkerende spanning op je werk, een vriendschap die steeds schuurt, of een reactie in jezelf die telkens opnieuw opduikt.
Vaak blijkt de belangrijkste speler in de scène niet de ander te zijn, maar een beweging in jezelf die je nog niet eerder zo duidelijk hebt gezien.
